Choroba Peyronie
        czyli plastyczne stwardnienie prącia. Jest to choroba która rozwija się w osłonce białawej ciał jamistych prącia, rzadziej w przegrodzie pomiędzy ciałami jamistymi. Pojawiają się wówczas płytkowe stwardnienia i zgrubienia które stanowią przeszkodę dla przepływu krwi podczas wzwodu. Występuje skrzywienie prącia któremu towarzyszy ból, co utrudnia lub uniemożliwia stosunek płciowy. Choroba występuje w każdym wieku, najczęściej pomiędzy 30 -50 r. ż. Przebieg choroby jest powolny i bezobjawowy. Przyczyna tej choroby nie jest znana. Leczenie trwa wiele miesięcy i musi być prowadzone przez specjalistę urologa.

Kłykciny kończyste
         czyli brodawki płciowe wywołane są przez wirusy brodawek typu HPV-6. Powstają w wyniku przewlekłych nieswoistych lub rzeżączkowych zapaleń cewki i żołędzi. Gdy ze zdumieniem spostrzeżesz u siebie w rowku zażołędnym oraz na wewnętrznej powierzchni napletka dziwne twory brodawkowate, o uszypułowanej podstawie, powierzchni kalafiorowatej, przerosłe o zabarwieniu różowo czerwonawym to znaczy, że zaraziłeś się właśnie brodawkami płciowymi. Często spotkać je można również w ujściu cewki moczowej, rzadziej w głębi cewki lub na skórze prącia. Czasami zakażeniu towarzyszyć może występowanie obfitej wydzieliny co świadczy o wtórnym zakażeniu bakteryjnym. Utrzymują się długo, czasami ustępują samoistnie. Kłykciny kończyste z odczynem zapalnym i ropieniem powodują świąd i pieczenie. Wymagają leczenie przez dermatologa.

Opryszczka
          wywołana jest przez wirus Herpes simplex typu drugiego powodującego zmiany w obrębie narządów płciowych i pośladków (typ pierwszy powoduje zmiany opryszczkowe na błonach śluzowych jamy ustnej, wargach, skórze twarzy i  tułowia). Zmiany chorobowe występują w postaci drobnych pęcherzyków wypełnionych treścią surowiczą. Na ich podstawie widoczny jest stan zapalmy. Najczęściej występują pojedyncze wykwity. Często powiększone są węzły pachwinowe. W  miejscu zmian odczuwalne jest pieczenie. Opryszczki często pojawiają się po gwałtownym ochłodzenie ciała, jak też po intensywnym nasłonecznieniu. Przenoszone są również poprzez kontakt seksualny. Niekiedy wykazują skłonność do nawrotu w tych samych miejscach. W czasie mycia należy unikać moczenia ognisk chorobowych, a osuszanie skóry powadzić tak by nie zedrzeć świeżych strupków, gdyż może spowodować to wysiew nowych wykwitów. Wymaga leczenia przez specjalistę dermatologa.

Priapizm czyli ciągotka
          jest to przedłużona w czasie erekcja prącia bez towarzyszącego uczucia przyjemności, utrzymująca się kilka godzin lub dni. Wzwód ten utrzymuje się tylko w obrębie obydwu ciał jamistych i nie obejmuje ciała gąbczastego. Oddawanie moczu jest zatem zachowane lecz może być utrudnione. Skóra prącia staje się zaczerwieniona, a prącie staje się bolesne. Przyczyną priapizmu jest często wielokrotnie powtarzany stosunek płciowy w trakcie upojenia alkoholowego. Może się również pojawić na skutek leku powstałego podczas zaskoczenia w czasie stosunku płciowego. Zaskoczenie powoduje nagłe przerwanie stosunku płciowego i może spowodować długotrwałe kurczowe zaciśnięcie naczyń krwionośnych, odprowadzających krew z prącia. Priapizm zaobserwować można również u chorych na białaczkę lub anemię sierpowatą , w niektórych zaburzeniach ośrodkowego układu nerwowego np. po urazach mózgu lub rdzenia, w nowotworach prącia, w zapaleniu ciał jamistych lub chorobie zakrzepowej. Wymaga bezwzględnego leczenia specjalistycznego przez urologa. Zlekceważony prowadzi do impotencji lub/a nawet martwicy prącia.

Rak prącia
       zaczyna się najczęściej na żołędzi lub napletku. Początkowo ma postać guzka, który się szybko rozpada, tworząc owrzodzenie naciekające ciało gąbczaste żołędzi ciała jamiste prącia. Wiele danych wskazuje, że stulejka odgrywa szczególną rolę w powstawaniu tego nowotworu. Gromadząca się mastka w zamkniętej przestrzeni worka napletkowego w długim okresie czasu oddziaływująca na powierzchnię żołędzi ma działania rakotwórcze. Pośrednim dowodem na takie działanie jest nie występowanie tego nowotworu w populacjach, gdzie z przyczyn rytualnych dokonuje się obrzezania zaraz po urodzeniu. W Polsce występuje u około 5 mężczyzn na milion. Podstawowym działaniem profilaktycznym jest utrzymywanie czystości narządów płciowych, a w szczególności worka napletkowego i wczesne leczenie stulejki. Podobnie jak w innych rakach, jedynie wczesne rozpoznanie i leczenie daje rękojmię wyleczenia.

Stulejka
       jest to zwężenie napletka uniemożliwiające jego odprowadzenie z żołędzi. Następstwem tego są trudności w odbywaniu kontaktów seksualnych. Zmiana ta prowadzi do zalegania w worku napletkowym niewielkich ilości moczu oraz mastki. Co może stać się przyczyną ropnego zapalenia żołędzi i napletka. Przewlekłe zapalenie żołędzi prowadzi do rogowacenia jej powierzchni i może doprowadzić do całkowitego zarośnięcia worka napletkowego lub do zwężenia zewnętrznego ujścia cewki moczowej. Leczeniem z wyboru jest obcięcie napletka, czyli obrzezanie. Wskazane jest przede wszystkim w powtarzających się stanach zapalnych. U niemowląt i bardzo małych chłopców występuje często stulejka rzekoma spowodowana sklejeniem się żołędzi z wewnętrzną powierzchnią napletka. Ponieważ w tym czasie napletek jest jeszcze bardzo podatny wystarczy rozciągnąć napletek zgłębnikiem kilkakrotnie w odstępach tygodniowych, aby zlikwidować stulejkę.

Załupek
       jest to dość częste powikłanie masturbacji u młodych mężczyzn ze stulejką. Powstaje w momencie gdy podczas ruchów masturbacyjnych napletek o zbyt wąskim otworze zewnętrznym zostaje przesunięty za rowek zażołędny i uwięźnie w  nim nie dając się z powrotem odprowadzić na żołądź. Rozwija się wówczas obrzęk i zasinienie żołędzi na skutek ucisku. W rowku zażołędnym w miejscu ucisku przez zaciśnięty napletek może rozwinąć się martwica. Dlatego stan ten wymaga bezwzględnej interwencji urologa lub chirurga celem odprowadzenia żołędzi. Jeżeli się to nie uda, stan taki wymaga interwencji operacyjnej. Jeżeli uda się odprowadzić żołądź wówczas po ustąpieniu obrzęku należy zoperować stulejkę.

Zapalenie żołędzi i  napletka
       rozwijać się może z trzech zasadniczych powodów: pierwszy to zapalenie na skutek infekcji wenerycznej (najczęściej rzeżączki lub kiły). W wypadku potwierdzenia się takiego rozpoznania niezbędne jest leczenie prowadzone przez lekarza specjalistę wenerologa. Drugą przyczyną są to ropne stany zapalne na tle zaniedbania higienicznego lub zakażenia grzybiczego. Objawami jest obrzęk, zaczerwienienie żołędzi i napletka. Odprowadzanie napletka jest bolesne i utrudnione. W leczeniu stosowane jest przepłukiwanie worka napletkowego lekami działającymi miejscowo dezynfekcyjnie np. rywanolem oraz podanie odpowiednich leków doustnie. Trzecią przyczyną zapalenia żołędzi jest cukrzyca, często zdarza się że stan zapalny jest pierwszym objawem cukrzycy. Leczenie polega przede wszystkim na uregulowaniu cukrzycy.